Rjúpnaveiðum lýkur

Síðasta helgi rjúpnaveiða hófst í dag, en veiðar voru leyfðar fjórar þriggja daga helgar í ár, líkt og í fyrra. Ágætlega viðrar til rjúpnaveiða á Vestfjörðum um helgina og þá sérsaklega á morgun. Jörð er snævi þakin sem veitir rjúpunni betra skjól í harðri lífsbaráttu við veiðimenn gráa fyrir járnum. Veiði hefur verið þokkaleg á Vestfjörðum og þá sérstaklega fyrstu helgina. Þá var jörð alauð upp á fjallstoppa og hvítur felubúningur rjúpunnar kom að litlu gagni.

Í gær var fæðingardagur Jónasar Hallgrímssonar og því er vel við hæfi að birta ljóðið Óhræsið sem Jónas orti um rjúpuna:

 

Ein er upp til fjalla,

yli húsa fjær,

út um hamrahjalla,

hvít með loðnar tær,

brýst í bjargarleysi,

ber því hyggju gljúpa,

á sér ekkert hreysi

útibarin rjúpa.

 

Valur er á veiðum,

vargur í fuglahjörð,

veifar vængjum breiðum,

vofir yfir jörð;

otar augum skjótum

yfir hlíð, og lítur

kind, sem köldum fótum

krafsar snjó og bítur.

 

Rjúpa ræður að lyngi

– raun er létt um sinn –

skýst í skafrenningi

skjót í krafsturinn,

tínir, mjöllu mærri,

mola, sem af borði

hrjóta kind hjá kærri,

kvakar þakkarorði.

 

Valur í vígahuga

varpar sér á teig,

eins og fiskifluga

fyrst úr löngum sveig

hnitar hringa marga;

hnýfill er að bíta;

nú er bágt til bjarga,

blessuð rjúpan hvíta!

 

Elting ill er hafin,

yfir skyggir él,

rjúpan vanda vafin

veit sér búið hel;

eins og álmur gjalli,

örskot veginn mæli,

fleygist hún úr fjalli

að fá sér eitthvert hæli.

 

Mædd á manna besta

miskunn loks hún flaug,

inn um gluggann gesta

guðs í nafni smaug

– úti garmar geltu,

gólið hrein í valnum –

kastar hún sér í keltu

konunnar í dalnum.

 

Gæðakonan góða

grípur fegin við

dýri dauðamóða –

dregur háls úr lið;

plokkar, pils upp brýtur,

pott á hlóðir setur,

segir happ þeim hlýtur,

og horaða rjúpu étur.

smari@bb.is

Athugasemdir

athugasemdir